در يارى حق ، هرگاه در آن دوران تاريك و دشوار ، فرصتى به دست مىآوردند ، بىدرنگ و شتابان نشانه‌هاى قبر مطهر را برپا كرده ، به تجديد بناى آن مىپرداختند . به همين دليل ، حائر مقدس در مقاطع مختلف شبيخون متوكّل در دوران خلافتش ، هيچ‌گاه براى مدّتى طولانى به صورت مخروبه و متروك ، باقى نماند و آمد و شد زائرانش حتى يك لحظه هم قطع نشده است . همان‌گونه كه از اين روايت پيداست ، محلّ قبر مطهر نزد آنان مشهور بوده است و نشانه‌هاى آن را به‌طور مخفيانه و دست به دست ، منتقل كرده‌اند . با كمك و يارى اين آزادگان مخلص و ارادتمند نسبت به خاندان پاك پيامبر اكرم ( ص ) و غير ايشان ، قبر مطهر تا امروز ازحوادث و دگرگونىهاى روزگار ، مصون و محفوظ مانده است . به علاوه ، اين آزادگان مخلص ، تربتى را كه امام حسين ( ع ) در آن دفن شده مىشناختند و آن را با عطر دل‌انگيزى كه از آن استشمام مىكردند ، از خاك‌هاى ديگر تميز و تشخيص مىدادند . از همهء اينها گذشته ، روايات ديگرى كه به خواست خداى متعال ، آنها را در كتاب تاريخ عمومى كربلا به طور مشروح و مفصّل خواهيم آورد ، گوياى آن است كه آخرين اقدام متوكّل در تخريب قبر مطهر امام حسين ( ع ) ، مصادف با نيمهء شعبان سال 247 ه - كه موسم زيارت بوده و زائران زيادى در كربلا گرد آمده بودند - بوده است . مجريان و عاملان تخريب قبر مطهر نام كسانى كه شخصاً و با دستور متوكّل ، اقدام به تخريب قبر مطهر امام حسين ( ع ) كرده‌اند ، برابر نقل اخبار و روايات به شرح زير است : 1 . در سال 233 ه : ابراهيم ديزج كه يهودى زاده بود و با كمك و يارى يهوديان